«حجاب» از ارزنده‌ ترین نمودهای فرهنگی، اجتماعی در تمدن ایرانی – اسلامی است

0

گسترش فرهنگ عفاف و حجاب در جامعه از مباحثی است که همواره مورد تاکید مراجع عظام تقلید و سایر علمای دین و همچنین صاحب نظران متعهد جامعه می باشد. حدود هشت سال قبل «قانون راهکارهای اجرایی گسترش فرهنگ عفاف و حجاب» در شورای عالی انقلاب فرهنگی به تصویب رسید و جنبه قانون پیدا کرد اما اجرای این قانون تاکنون بنابه دلایل مختلف رضایت بخش نبوده است.

 

«عشرت شایق» از زنان فعال سیاسی اجتماعی کشور و نماینده ناظر دوره هفتم مجلس شورای اسلامی در شورای فرهنگی اجتماعی زنان وابسته به شورای عالی انقلاب فرهنگی معتقد است که اجرای کامل این قانون می تواند ثمرات قابل توجهی در گسترش فرهنگ عفاف و حجاب در جامعه داشته باشد. وی در گفتگو با «خاتون » در زمینه این قانون و چگونگی برخورد با پدیده «بد حجابی» به سوالات مطروحه پاسخ داده است که با هم این مصاحبه را می خوانیم:

 

 

۱-    قانون گذاری برای حوزه «عفاف و حجاب» در مجلس چگونه است؟
مجلس شورای اسلامی در چارچوب وظایف و اختیارات قانونی خود می تواند در موضوعات مختلف اقدام به قانون گذاری نماید. موضوعات مطرح شده در صحن علنی مجلس، یا به صورت لایحه است که از سوی دولت به مجلس فرستاده می شود و یا به صورت طرح است که توسط نمایندگان مجلس شورای اسلامی تهیه و به هیات رئیسه مجلس تقدیم می گردد و در هر دو صورت، مراحل بررسی و تصویب آن ها برابر آیین نامه داخلی مجلس است. در خصوص عفاف و حجاب نیز همین روال جاری می باشد و اگر دولت لایحه ای در این مورد به مجلس ارسال نماید و یا طرحی از سوی نمایندگان مجلس ارائه شود، با در نظر گرفتن « فوریت لایحه یا طرح » براساس آیین نامه داخلی مجلس شورای اسلامی مورد بررسی قرار می گیرند.
مصوبات «شورای عالی انقلاب فرهنگی» نیز در حکم قانون می باشد و این شورا « قانون راهکارهای اجرایی گسترش فرهنگ عفاف و حجاب» را در تاریخ ۱۳ دی ماه ۱۳۸۴ تصویب و ابلاغ نموده است که اگر این قانون با قوت و قدرت اجرا می شد، مى توانست ثمرات قابل توجهی در گسترش فرهنگ عفاف و حجاب در جامعه داشته باشد که متاسفانه تاکنون چنین نبوده است.

 

۲-    کدام کمیسیون های مجلس در بحث عفاف و حجاب مسئولیت بیشتری دارند؟
همه نمایندگان مردم در مجلس شورای اسلامی براساس سوگندی که طبق اصل ۶۷ قانون اساسی در آغاز دوره نمایندگی یاد کرده و متن آن را امضاء می نمایند در مقابل همه ملت ایران و مسائل مختلف کشور مسئول شناخته می شوند که از این منظر می توان گفت: همه نمایندگان مجلس شورای اسلامی در رابطه با موضوع فرهنگ و گسترش تعالیم دینی از جمله «عفاف و حجاب» مسئولیت ذاتی دارند اما از بعد تخصصی کمیسیون های مختلف مجلس، به نظر می رسد که کمیسیون های فرهنگی، اجتماعی و آموزش مجلس بلحاظ تقسیم کار و مسولیت هایی که برای این کمیسیون ها  تعریف گردیده نقش بیشتری در این موضوع دارند.
طبیعی است که در صورت وصول لایحه یا طرحی در مورد موضوع عفاف و حجاب و یا مطرح شدن سئوال از مقامات اجرایی، موضوع ابتدا در این کمیسیون ها مورد بحث و بررسی قرار می گیرد و نتیجه برای اتخاذ تصمیم نهایی و طرح در جلسه علنی به هیات رئیسه مجلس تقدیم می گردد.
۳-    به موضوع «عفاف و حجاب» چگونه باید نگریست و برخورد با پدیده بی حجابی چگونه باید باشد؟
قبل از پرداختن به این سئوال باید توجه داشته باشیم که بحث «عفاف و حجاب» تنها مختص نوع پوشش نیست بلکه این بحث شامل حفظ حرمت و قداست انسان ها و بویژه زن مسلمان است. «حجاب» از ارزنده‌ ترین نمودهای فرهنگی، اجتماعی در تمدن ایرانی – اسلامی است که پیشینه آن به قبل از ورود اسلام باز می گردد اما در فرهنگ اسلامی به اوج تعالی و منتهای ارزش و اعتبار خود می رسد. عفاف و حجاب به عنوان یک پدیده مذهبی – ارزشی در تعالیم اسلامی جایگاه مهمی دارد و همین مسئله، توجه به زمینه‌های فرهنگی – اجتماعی آن را ضروری ساخته است. اشاعه و تعمیق «عفاف و حجاب» نیازمند آموزش‌های بنیادین و مداوم در خانواده، مدرسه، دانشگاه و اجتماع بوده و بدیهی است که در کنار شرایط مساعد اجتماعی برای ارزش تلقی کردن و الگوپذیری این فرهنگ، باید یک نوع احساس درونی و نهادینه شده در وجود افراد نسبت به این موضوع ایجاد شود که این امر نیازمند مشارکت و توجه جدی همه افراد، نهادها و دستگاه‌ها است.
«حجاب» تمام خصوصیات یک نظام فرهنگی سالم را داشته و با تکیه بر بعد معنوی انسان موحد، روابط اجتماعی و فعالیت مرد و زن را در چارچوب عفاف تنظیم می‌کند. «عفاف و حجاب» برازندگی و وقار زن را به دنبال دارد و به وی این امکان را می‌دهد که انسانی فعال در حوزه‌های مختلف اجتماعی مانند فرهنگ، سیاست و اقتصاد باشد و نقش موثری در خانواده و اجتماع ایفا ‌کند بدون اینکه دچار تشویش و افراط و تفریط شود. در واقع می توان گفت«عفاف و حجاب» از پایه های اصلی یک خانواده سالم و از الزامات یک اجتماع مقید به اخلاق و احکام اسلامی محسوب می شود که در صورت تحقق آن، نسلی مومن، آگاه و مسئولیت شناس زمام امور جامعه را در دست گرفته و حرکت های سرنوشت سازی در عرصه های مختلف اجتماعی، فرهنگی، سیاسی، علمی و دیگر عرصه ها می آفرینند.

به همین دلیل است که قدت های سلطه گر، مقابله با عفاف و حجاب را در دستور کار دستگاههای اطلاعاتی و امنیتی خود قرار داده و در قالب «جنگ نرم» به تخریب اعتقادات مسلمانان بویژه موضوع «عفاف و حجاب» می پردازند.
امروز زن مسلمان و جامعه اسلامی در میدان نابرابر جنگ نرم در حال مبارزه و مجاهده است و در این جنگ شیطانی، ارزش‌های توحیدی مانند «عفاف و حجاب» که مبنای سازندگی و وارستگی جامعه انسانی و اسلامی است مورد تهدید جدی قرار گرفته و دشمن سعی دارد تا رسالت عظیم زنان در ساخت انسان‌های سالم و مقتدر را پنهان و آن را به حاشیه برده و در نهایت محو کند.
در اثر همین تحرکات و شبهه آفرینی هاست که بعضی ها در مورد حجاب دچار مغلطه می‌ شوند اما نباید فراموش کرد که داشتن عفاف و حجاب، یک امر قرآنی است و مانند سایر واجبات دینی مثل نماز و خمس باید رعایت شود.
در مجاهدت فرهنگی امروز باید با جریاناتی که قصد مخدوش کردن احکام اسلام را دارند مقابله شود. ترویج بدحجابی و بی‌حجابی یک جریان سیاسی است که می خواهد عفت و پاکدامنی را از جامعه ایران اسلامی بزدارد و برای این کار باید از لحاظ فرهنگی و اعتقادی اقدامات موثری در سطح خانواده ها و جامعه صورت گیرد و هر یک از افراد و دستگاهها به وظیفه خود در این رابطه عمل نمایند و با کسانی که آگاهانه و هدفمند به دنبال تحقق اهداف شوم دشمنان هستند به مقابله برخیزند و براساس قانون با آنها رفتار نمایند.

 

۴-    به لحاظ حقوق اسلامی و قوانین موجود، آیا بی حجابی جرم است و مراجع قضایی می توانند با آن برخورد نمایند؟ آیا افراد می توانند شکایت خود را در این رابطه به مراجع قضایی تسلیم کنند؟
زن ایرانی باید از درون، ارزش عفاف را درک کند و متوجه باشد که «عفاف و حجاب» بیش از همه برای خودش مفید است و او را از زیر نگاه ابزاری و کالایی رها کرده و تا حدود زیادی از آسیب های اجتماعی حفظ می نماید و در کنار آن،  سعادت اخروی او را بلحاظ اطاعتش از فرمان الهی باعث خواهد شد. اما در پاسخ به سئوال مطروحه باید گفت؛ جرم چالشی است بین فرد و اجتماع و عملی است که قانون آن را از طریق تعیین کیفر منع کرده باشد. در تبصره ذیل ماده ۶۳۸ قانون مجازات اسلامی تصریح شده است : «زنانی که بدون حجاب شرعی، در معابر وانظار عمومی ظاهر شوند به حبس از ده روز تا دوماه حبس ویا ازپنجاه هزار تا پانصد هزار ریال جزای نقدی محکوم خواهند شد» بنابر این در جرم بودن «بی حجابی» هیچگونه شک و شبهه ای وجود ندارد. البته معتقد هستم که در مورد این جرم نیز مانند سایر جرایم باید بحث فرهنگی اولین گام باشد تا خود فرد در پاسخ به ندای درونی خود و همچنین درک مسئولیت اجتماعی از ارتکاب این جرم خوداری نماید اما نباید به دلیل ضرورت بحث فرهنگی، اصل جرم بودن «بی حجابی» و مجازات آن در حاشیه قرار گیرد. درست است که روانشناسی جرایم، یک بحث پذیرفته شده است ولی در هیچ جای دنیا به بهانه اینکه می خواهیم کار فرهنگی، جامعه شناسی و روانشناسی کنیم، مجازات را معطل نمی کنند.
علاوه بر ضابطین قضایی، هر یک از افراد جامعه نیز می توانند شکایت خود را در خصوص عمل مجرمانه دیگران به مراجع ذیصلاح قضایی تسلیم نمایند. بدیهی است مراجع قضایی براساس قوانین جاری ملزم به رسیدگی و صدور حکم در این رابطه هستند.

پاسخ دهید